Plooitjes glad strijken

Door de verschoten randen bleek, bij thuiskomst in Nederland, dat de prachtige lap stof die ik vorig jaar in Italië kocht, toch iets te lang in de winkel moet hebben gelegen.

Te lang onopgemerkt gebleven, over het hoofd gezien door vluchtige ogen op zoek naar andere dessins. Langzaam maar zeker moet de rol stof naar een steeds lagere plaats in het schap verschoven zijn. 



Steeds meer in de schaduw van nieuwkomers gekomen zijn, maar nog wel enkele zonnestralen door het raam van het eeuwenoude winkeltje gezien hebben. 

Totdat mijn oog er op viel, ik opgetogen vroeg of de verkoopster mij de rest van de rol wilde verkopen en ik er blij de winkel mee uit liep. "Grazie i Bon Giorno!" 

De door de Italiaanse zon verschoten randjes, de kleine weeffoutjes... het maakt niet uit. Ik heb het lapje een sopje gegeven en blij gemaakt met een lekker rozenluchtje. 

Om de weeffoutjes knip ik heen en ik maak er lavendel-hartjes en mooie kussens van, waar mijn andere pareltje-uit-het-buitenland haar koppie op kan leggen. 

Ook zij komt uit het buitenland en ook zij werd lang niet opgemerkt en heeft wat "vlekjes". Ook bij haar geeft dat niet. Echter; een sopje, wasverzachter en een extra naadje zijn bij Tessa niet van toepassing. 

Maar met wat aanpassingen van beide kanten, en veel geduld en liefde zijn al heel wat plooitjes glad gestreken en hebben we samen veel plezier en een mooi leven... 

Voor mijn vader

20 januari 1925 - 22 oktober 1997

Afscheid van mijn vriendin...

Afscheid nemen is met zachte vingers

wat voorbij is dichtdoen en verpakken

in de goede herinnering.

Is verwijlen bij een brok leven

en stilstaan op de pieken van vreugde en verdriet.

Afscheid nemen is met dankbare handen,

weemoedig meedragen alles wat waard is

om niet te vergeten,

is moeizaam de draden losmaken

en uit het spinrag der belevenissen

loskomen en achterlaten en niet kunnen vergeten

Leven is – vanaf de geboorte-

voortdurend afscheid nemen.

Loshaken om voort te gaan.

Zichzelf verliezen om zichzelf te vinden.

Het risico nemen van de graankorrel

om vruchten voort te brengen.

Afscheid nemen is het moeilijkste in het leven.
Men leert het eigenlijk nooit.

***

Dag lieve Trudy
 Het was een lange, eenzame strijd
Je streed zo moedig
Maar kon de strijd niet winnen...

Rust zacht 

Vriendschap

Al dertig jaar zijn we echte vriendinnen.... 

Morgen moet je weer naar het ziekenhuis. Ik maak me zorgen om je.

In gedachten ben ik terug in Magadino. 

Toen ik bij je was en van mijn foto's dit filmpje maakte. 

Lago Maggiore Juli 2009 1 from Bissie Bie on Vimeo.

Beelden van een onvergetelijke week,
toen we nog niets wisten van de moeilijke tijd die er aan zou komen. 

In gedachten ben ik morgen bij je, als je hoort of je aan de chemo moet....
Ich drück dir die Daumen, den ganzen Tag!
Dat is alles wat ik voor je kan doen....

Contrasten

Mijn moeder is ernstig ziek. Ze woont in een verzorgingstehuis en daar heeft het Norovirus kans gezien zijn slag te slaan. Bijna de helft van alle bewoners is ziek. Ik kan er niet naar toe vanwege besmettingsgevaar. Het verplegend personeel loopt met mondkapjes, beschermende kleding en handschoenen aan en alles moet op een bepaalde manier gedesinfecteerd worden. Mijn moeder wordt goed verzorgd.
Terwijl ik bel met een allervriendelijkste verzorgster, zie ik op televisie een reportage van Omroep Max in een voormalig Oostblokland. Een huilende oude vrouw ligt ziek onder een hoop oude lappen in een krot waar wij nog geen varken in zou laten slapen. Het is ijzig koud en ze heeft geen enkele warmtebron. Geen vuur, geen electriciteit, geen water, helemaal niets. Twee rottende aardappelen in een hoek waar vliegen zich aan tegoed doen. Daarna beelden van een boerenkar met een mager paard ervoor dat zijn weg zoekt door een besneeuwde straat. En natuurlijk de bekende oproep: Geef! Mijn maag draait zich om bij het zien van zoveel ellende. Een paar seconden later zijn de beelden weg. Niet van mijn netvlies, wel van het televisiescherm. Vervangen door beelden van een bejaarde Nederlander die op zijn scootmobiel door de sneeuw rijdt in een besneeuwde straat in Nederland. Het gemak van 4 wielen in plaats van 3 wordt uitgelegd en er wordt besloten met: "Koop nu!!"
Ik denk er nog lang over na. Hoe groot kan een contrast zijn?

Getrouwd met een Werther's Echte!

Als kind werd ik door mijn oma altijd getrakteerd op karamelbonbons. Ze waren groot, heel romig en per stuk in prachtig goudkleurig papier verpakt. Ook mijn moeder heeft ze nog altijd in huis. Werther's Echte werden ze genoemd, naar het Duitse plaatsje Werther.

In het beroemde reclamefilmpje voor Werther's Original, zoals ze sinds 1998 heten, is te zien hoe volwassenen bij dit snoepje terugdenken aan hun kindertijd, toen ze, vaak door opa of oma, getrakteerd werden op zo 'n lekkere bonbon. 

 In 1909 was het Gustav Nebel, medewerker van de suikerwarenfabriek Storck, die in het stadje Werther in Westfalen de eerste bonbons maakte, die in 1969 de naam Werther's Echte kregen.

Klik hier voor de volledige geschiedenis van dit snoepje

Inmiddels wordt de karamelbonbon in meer dan 80 landen verkocht en is de suikerwarenfabriek Storck ook bekend van o.a. Merci, Nimm2 en Toffifee. De fabriek is verhuisd naar Halle, maar Werther is het sprookjesachtige plaatsje waar de geschiedenis van deze lekkernij begon.

Sinds kort weet ik dat de voorvaderen van Rob ook uit Werther komen.

En dus kan ik nu zeggen: ik ben getrouwd met een Werther's Echte!

"Weil du etwas ganz besonderes bist......"

Stamboom

Al een tijdje speelde ik met het idee om eens te gaan graven in de familiegeschiedenis en een stamboom te maken. De vondst van een groot aantal bidprentjes in de oude bijbel van mijn schoonvader waren aanleiding om er écht aan te beginnen en in korte tijd ben ik al heel wat te weten gekomen en heb ik een aardige "boom op kunnen zetten." Maar dan wel digitaal en niet, zoals op het plaatje hieronder, aan de muur. Daar zou mijn huis niet groot genoeg voor zijn!

Zo ben ik door mijn zoektocht naar onze voorvaderen in contact gekomen met een, letterlijk en figuurlijk, ver familielid in Australië, kon ik hem een prachtige foto sturen van zijn tante en vertellen over het tragische overlijden van zijn neefje in 1941. Hij kon hierdoor weer een puzzelstukje toevoegen aan zijn stamboom en was er erg blij mee. Dat is toch geweldig?!

Ook had ik verhalen gehoord over een oom die in de oorlogsjaren heel jong, "ergens in Duitsland in een kamp" was overleden. Door zijn bidprentje, foto's en verhalen heb ik hem weer een gezicht kunnen geven. Vooral de foto uit 1926 waarop hij twee jaar is en aan tafel zit, omringd door zijn broers en zussen, maakte indruk. Een prachtig jongetje met een lief gezichtje en blonde krulletjes, op schoot bij zijn moeder. Terwijl nog niemand ook maar enig vermoeden kon hebben over wat er in de toekomst zou gebeuren......
Op weg naar het werkkamp in Duitsland sprong zijn broer, mijn schoonvader, van de trein en dook later onder. Johan durfde niet te springen. Hij werd maar 20 jaar. 

En dan ben je op 20-jarige leeftijd onder erbarmelijke omstandigheden gestorven in een werkkamp in Oost-Pruisen en dan staat er op je bidprentje: "Hij kon zijn ouders berichten dat hij even deugdzaam terug zou komen als hij was heengegaan." (...............)

Van het concert des levens heeft niemand een program. Door mijn zoektocht naar het verleden gaan een heleboel programmaboekjes voor mij open en dit geeft mij het gevoel dat ik deze mensen weer even een beetje "tot leven kan brengen" en hun een soort van eerbetoon kan geven. 
Het is  leuk om te doen, intrigerend en interessant. Zeer tijdrovend, maar de moeite waard!

Sometimes you have to choose between turning the page or closing the book.

Circle of Life (2)

In mijn laatste blog, op 30 mei, schreef ik over de "Circle of Life", het begin van het leven en het einde. In het filmpje zijn de beelden te zien van Kathryn Joosten, die als buurvrouw Karen McCluskey in de laatste aflevering van Desperate Housewives het gevecht tegen kanker op moet geven. Wie kon vermoeden dat ze enkele dagen hierna werkelijk zou komen te overlijden?
Hoe dicht kan fictie bij werkelijkheid komen?

 Op 2 juni 2012 overleed Kathryn Joosten, een bijzondere doorzetter en vrolijke en vriendelijke vrouw. 

Na 11 jaar moest ze, net zoals ze enkele maanden daarvoor in de serie had gespeeld, de strijd tegen longkanker opgeven.

Rust zacht Kathryn.

Circle of Life

Afgelopen maandag, 2e Pinksterdag - hoe toepasselijk, genóten van de allerlaatste aflevering van Desperate Housewives.
Vooral de laatste beelden, waarbij geboorte, sterven, vreugde en verdriet zó dicht bij elkaar liggen, zijn prachtig. Het liedje Wonderful wonderful van Johnny Mathis past er perfect bij.

The circle of life.....

Woorden zijn verder niet nodig, de beelden zeggen alles:

Ik heb mijn Fordje volgeladen....

Mijn opa uit de Achterhoek heeft een aantal beroepen gehad. Eén ervan was handelaar. Hij handelde in alles wat los zat. Soms kwam hij thuis en zei: "Stao es efkes op, 'k heb de stoelen verkocht." Of: "Moeders, we zitten even zonder hanglamp, deze is verkocht!" Maar ook grotere stukken, zoals tafels en kasten, kocht en verkocht hij. Mijn opa zag het mooie in een oude verwaarloosde kast die ergens op de Deel stond en even een opknapbeurtje nodig had. Tegen wil en dank heeft mijn vader korte tijd bij hem in de zaak gewerkt en stond hij op een goede dag onder aan de berg van Hoch-Elten met een volgeladen T-Ford.

Daar ging hij een weddenschap aan. Een man zei hem: "Ik wed dat je met die volgeladen T-Ford nooit de berg op komt!" Nou, het vertrouwen dat mijn vader in de T-Ford van mijn opa had, was groot; hij ging de weddenschap aan. En won! De volgeladen Ford kwam zonder problemen boven.

Nu wonen wij in de buurt en elke keer als wij naar het wonderschone Hoch-Elten rijden, op de fiets of in de auto, moet ik er even aan denken....

Gisteren werd onze Ford voor het eerst geleend door onze zoon die net zijn rijbewijs heeft. Toen kwam dit verhaal over de Ford van mijn opa bij mij bovendrijven, schreef ik erover op Facebook en ging op zoek naar een mooie oude foto van een T-Ford. Die had ik al snel gevonden, maar toen ik zag op welke site ie stond was ik wel héél verbaasd! Deze foto staat namelijk op het forum van "BuzzyBee". En hoe heet míjn weblog? Juist.... BissieBie! Toeval? Bestaat er zoiets als toeval?

Hoezo oud?

Twee bijzondere ontmoetingen in een paar dagen tijd; vorige week met een kranige heer van 94 op het koffiebankje bij AH en vanochtend met een pittige dame van 103 (!) op de trap van het verzorgingshuis. Met de kranige heer van 94 had ik een mooi en diep, bijna filosofisch gesprek over kinderen, de dame van meer dan een eeuw oud haastte zich naar de bingo en liep parmantig de twee trappen naar beneden. "Gewoon in beweging blijven", zei ze vrolijk.
Hoe zou dat zijn, om zo'n hoge leeftijd bereikt te hebben, zoveel meegemaakt te hebben. Niet alleen persoonlijk, maar ook qua ontwikkelingen in de wereld.... uitvindingen, oorlogen, telefoon, radio, tv, vliegtuigen, allerlei elektronica en machines, gewoon te veel om op te noemen! 

Denk dat het uitblazen van zoveel kaarsjes op je verjaardagstaart moeilijk zal worden en het lijkt me verstandig de brandweer standby te laten staan! 
Binnenkort ga ik helpen met het opzetten van het internetcafé in het verzorgingshuis. Misschien zit deze kranige tante wel vooraan en leert ze als één van de eerste én beste over internet, email, skype en google.
Denk dat ik haar raad maar op ga volgen;
"Gewoon in beweging blijven".
Geweldig! Dan ben ik nu pas op de helft!

Wáár ga jij met dat brommertje naar toe?

Over een paar maanden gaat Rob met vijf vrienden op de brommer naar Zwitserland.
De route is bepaald, de hotels zijn geboekt, de bolides worden nog eens extra goed onder handen genomen en opgepoetst. Ook in Zwitserland hebben diverse moped-fanaten gehoord van hun plannen, reageren enthousiast en geven tips; "kijk wel goed na of de passen sneeuwvrij zijn" (!) Bovendien maakt de Zwitserse televisie opnamen op de dag dat ze over de Gotthardpas rijden.
Kortom; zij hebben er alle vertrouwen in dat het allemaal goed gaat met de Mopedjes!
Nu onze hond nog.....

Meer over deze reis op: de Blog van de Bromfiets Club Nostalgie. Klik HIER!

 

Een reis om de wereld in 100 dagen

Mijn vriendin maakt een reis om de wereld in 100 dagen. Een cruise met de Costa Deliziosa. Toen het bericht over de Costa Concordia binnenkwam, was het even schrikken. Ook voor een aantal mensen aan boord van de Costa Deliziosa. Zij zijn in Los Angeles van boord gegaan en terug gevlogen naar huis. Ik kan me daar wel iets bij voorstellen, maar ja, hoe groot is de kans dat zoiets nog een keer gebeurt?
Vaak heeft ze geprobeerd mij over te halen ook eens zo'n cruise te maken. Ik denk niet dat dat ooit gaat gebeuren. Ik hoef geen galakleding, captainsdinner en glitter en glamour. Het is me te benauwend, ik zou het gevoel hebben geleefd te worden. Je bent ook maar zo kort in alle plaatsen die het schip aandoet, zo jammer! En als het je ergens bevalt, kun je niet zeggen: ik zou hier nog wel een dagje willen blijven.

Ooit heb ik een cruise gemaakt in het Caraïbisch gebied, lang geleden, toen ik een jaar of 18 was. Samen met een vriendin hebben we een week gevaren van Miami naar o.a. Jamaica en Haïti. Dat was heel mooi en ik herinner me alles nog heel goed. Maar nu hoef ik dat niet meer zo. Zet mij maar boven op een berg, lekker rustig. Maar het is wel fantastisch dat ik elke dag een beetje kan meevaren via de webcam op de Costa Deliziosa. Op het bijgevoegde kaartje kan ik tot op de graad nauwkeurig zien waar het schip zich bevindt. Zo zag ik hoe ze op 31 december rond de jaarwisseling wegvoeren van Gibraltar en het vasteland van Europa achter zich lieten. Ik zag de havens van St. Lucia en Curacao en ben meegevaren op het Panamakanaal! Prachtig!

Webcam Costa Deliziosa - Door het Panamakanaal

Inmiddels zijn ze via de westkust van Amerika, Honolulu en Fiji, over de datumgrens gevaren (ze hebben dus een dag overgeslagen - nu is het 12 uur later bij hun, in plaats van 12 uur vroeger!) en gaat het richting Nieuw-Zeeland. Pas over twee maanden zijn ze terug.

In een email liet ze me al weten dat ze zich nu pas realiseert wat een prachtig huis op een prachtige plek ze hebben, aan het Lago Maggiore, en hoe ze toch wel een beetje naar huis verlangt. Rusteloos en reislustig als ze altijd was, daar lijkt met deze wereldreis een einde aan te komen. Soms heeft een mens dat nodig. Om je goed te realiseren dat het klokje thuis nog steeds zo tikt zoals het nergens tikt....

Snappen

 Soms..... snapt hij de wereld niet meer.

Als hij, zoals zojuist, plotseling wakker schrikt nadat hij in een diepe slaap een bezoek heeft gebracht aan het bos, met heel veel bomen om lekker tegen aan te plassen en overal te snuffelen. Dan gaat ineens de kop omhoog en kan hij minutenlang voor zich uit staren. Alert, voor zover dat gaat als je net van heel ver weg komt, maar ook verward om zich heen kijkend, probeert hij te bepalen wat er aan de hand is, waar hij is.
In zijn eigen droomwereld of toch terug in de echte wereld, naast me op de bank?

Het is ook geen wonder dat hij het soms even kwijt is; hij is al ruim 12 jaar oud. En "hij" is Sammie, onze Westie.
Onze brombeer, eigenwijze aardappel, ons maatje, en af en toe nog oh zo speelse hond die al meer dan 12 jaar ons gezinslid is. De frustratie die hij vroeger had, wanneer hij er achter kwam dat hij toch niet, zoals hij zelf dacht, de allergrootste en meest stoere hond van de hele wereld is, is wat weggezakt.
Hij krijgt steeds meer de wijsheid en berusting van een oude, wijze man. En daar valt veel van te leren. Want ook ik snap steeds minder van deze wereld. Onverdraagzaamheid, achterbaksheid, (kinder)mishandeling, schietpartijen, steekpartijen; het lijkt heel normaal te worden. Om nog maar te zwijgen van wat we niet alleen elkáár, maar ook de dieren aandoen. De zwakkeren, die het niet verdiend hebben en die het maar niet snappen. 
Inmiddels is hij weer in diepe slaap, in een droomwereld waar het goed toeven is.
Slaap maar lekker door hondje. En geniet. Heb maar geen weet van alles wat ik vandaag weer op het nieuws moet horen. Want deze wereld snappen... dat is onbegonnen werk.

Hollands plaatje

Tip: Draai rondjes met de cursor over de foto en laat het sneeuwen!

Nana Mouskouri

Dinsdag 29 november geeft Nana Mouskouri een concert in Berlijn.
Als de dag van gisteren herinner ik me een schoolreis naar Parijs. (1974? 1975? - zou ik moeten opzoeken in de oude fotoboeken op zolder) Mijn vriendin was toen al een hele grote fan van Nana en is altijd de allergrootste fan gebleven. Sterker nog; ze is een goede vriendin van Nana geworden en doet al jaren haar PR in Nederland!
Tijdens ons schoolreisje hadden we een middag vrij en toen moest er natuurlijk gezocht worden naar het appartement van Nana, waarbij ze aan mij vroeg of ik mee wilde gaan. Dat was een heel avontuur voor twee jonge meiskes! Gek genoeg kan ik het me heel goed herinneren. Hoe we daar door de straat liepen, het appartement vonden en we Nana hoorden zingen vanaf de bovenste verdieping waar de balkondeuren openstonden.
Mijn vriendin was in alle staten. Want ja, je gaat toch niet zomaar aanbellen!?
"Hellooo, kunnen we even een koppie thee komen drinken?"
Na enig dralen en overleggen kwam daar ineens.... de drummer van het orkest de hoek om! Jolanda kreeg toen helemáál de bibberaties maar wist ze nog allemaal op een rij te houden en durfde te vragen of we naar binnen/boven mochten. Nou, nee, dat kon hij echt niet doen, maar hij zou haar wel de hartelijke groeten doen.
Ik geloof dat Jolanda de hele weg terug naar ons hotel gehuppeld heeft!
En nu, bijna veertig jaar later (!), gaat ze dinsdag naar een concert van Nana in Berlijn (het hoeveelste Jo?) en draagt de ketting die ze bij mij in de webshop gekocht heeft!
Hoe kan het lopen?!
Jolanda, maar ook Sara en alle andere fans van Nana:
Heel veel plezier, geniet ervan! Ben in gedachten bij jullie dinsdagavond! 

Vrienden en Memories

Ook net weer lekker zitten kleppen (lees: chatten) met een "oude" collega uit de zeventiger jaren. Toen zaten alle luchtvaartmaatschappijen nog bij elkaar in de Leidsestraat in Amsterdam en het was één grote gezellige luchtvaart-familie. Wat een leuke tijd was dat!

Hoek Leidsestraat/Keizersgracht
In deze drie panden was Japan Airlines gevestigd.
In het torentje op de hoek zat onze chef: Yanamoto

's Avonds na het werk werd er vaak even wat gedronken op het Leidseplein en elke maand was er wel een leuke trip die georganiseerd werd door één van de vele airlines. Zo'n Interline-tour bracht ons naar alle uithoeken van de wereld en voor bijna geen geld.
Een weekendje Washington, een weekje Kenia, of het de gewoonste zaak van de wereld was. Maar de mooiste herinneringen heb ik aan het vriendengroepje en de vele tripjes naar St. Tropez waar twee vrienden een Indonesisch restaurant hadden.
Hoe vaak zijn we niet naar Nice gevlogen, auto gehuurd, naar St. Tropez gereden en daar heerlijke dagen gehad? 

Koffie drinken op de hoek bij Senequier, slenteren door de haven, genieten van een drankje op een terras aan het strand, dineren op een terrasje tussen de Fransen, het meebeleven van de Bravade, het volksfeest ter herdenking van de heilige St. Tropes, met de boot de baai oversteken naar St. Maxime en daar de lichtjes van St.Tropez op het water zien schitteren....

Maar vooral.... heel veel plezier mét, en warmte ván echte vrienden. Met wie ik nu weer contact heb gekregen via Facebook! Helaas zijn mijn eigen foto's zodanig vergeeld dat er bijna niets meer op te zien is. Daarom maar even wat foto's van internet geplukt.
Om weer even de sfeer van toen te proeven......

Indian Summer

Het is alweer bijna een jaar geleden dat wij genoten van een Indian Summer én een Austrian Winter tijdens onze vakantie in Bichlbach. Met de temperatuur van 25 graden vandaag, 2 oktober, is het nauwelijks voor te stellen dat het binnenkort al berenkoud en nat en grijs kan zijn! Kon het hier maar zo zijn zoals in de bergen; lekker koud en dán een beetje neerslag, zodat we van prachtige sneeuw kunnen genieten. Maar ja, we hebben het niet voor het zeggen. Op de foto's: ons uitzicht in de eerste week én ons uitzicht toen we wakker werden op 17 oktober, in de tweede week.
De geraniums op het balkon schrokken zich een hoedje! 

For old times' sake....

Wil ik eens lekker vroeg naar bed, meldt zich een "oude" vriendin op Facebook. Eigenlijk moet ik zeggen een ex-collega, van zo'n dertig jaar geleden. Maar dat klinkt zo afstandelijk en we hebben zo'n leuke tijd gehad daar in de Leidsestraat in Amsterdam. Time flies....Zo zit je nog elke dag naast elkaar als collega's, zó zit je heerlijk met elkaar te chatten en te beppen over wat het leven je in al die jaren gebracht heeft.
Computers waren in die tijd (eind zeventiger jaren - vorige eeuw dus!) nog maar net in gebruik en veel werd nog gedaan met kaartjes en pen en papier. Daar zouden onze kinderen zich nu een bult om lachen!
Het was echt héérlijk om even lekker te kunnen kletsen met elkaar. Nou.... even? Denk dat we het wel ruim een uur hebben volgehouden! Volgende keer maar even de telefoon pakken. Oh nee, dat is ook alweer ouderwets! We gaan skypen! Tot skypes, lieve vriendin! 

Toeters en bellen

 


Hoe meer toeters en bellen,
hoe moeilijker de harmonie.

Terug van vakantie

Terwijl voor heel veel mensen dit weekend de vakantie begint, ben ik net terug van een heerlijke week bij mijn Zwitserse vriendin. Ik voelde me verzorgd en verwend als een kind. De uitstapjes die ze had georganiseerd waren geweldig mooi en zal ik nooit vergeten.
Vrijdag 24 juni: eerst met de gewone trein naar Lugano, dan met de toeristenbus een rit van drie uur via het Lago di Como naar Tirano. Na een heerlijke pasta-lunch stapten we in de Bernina Express en ging het hoog door de bergen, door vele tunnels en over hoge bruggen slingerend naar Thusis. Toen met de Postauto (deze streekbus noemen ze nog steeds zo in Zwitserland) over de San Bernardino Pas terug naar Bellinzona. En ook dat laatste stuk was práchtig!

 

 Maandag 27 juni: eerst 2,5 uur met de trein naar Arth-Goldau. Daar in de tandradbaan de berg Rigi op. Fantastisch! Boven: een uitzicht op de omringende meren alsof je in een vliegtuig zit. 

Met een andere tandradbaan ging het naar beneden, naar Vitznau, waar de boot al op ons wachtte, om ons een prachtig uur op het Vierwoudstedenmeer te bezorgen. Na aankomst in Luzern over de Kapelbrucke richting terrasje voor een lekker ijsje, waarna we, na een lange treinrit met veel vertraging (ook bij de Zwitsers wil het wel eens niet helemaal lukken om op tijd te rijden) pas laat weer thuis waren. 

Op de andere dagen: mooie wandelingen, uitzichten, natuurschoon, bezoek aan Locarno, het bergdorpje Indemini (spreek uit: Indémini en niet: in-de-mini!) en vooral... heel veel rust en vriendschap. Héérlijk!
De mooiste foto's staan in mijn Picasa-Album, te vinden via de pagina "Reizen", rechts bovenaan.

Wederom was alle begin niet makkelijk.....

Mijn eigen, persoonlijke, Blog is een feit en ik ben trots op het resultaat.
Voor een digitale beginner als ik was het niet echt makkelijk dit op te zetten (werken met papier en schaar is makkelijker!), maar de aanhouder wint.
Het begin is er en ik hoop nog veel mooie verhalen, foto's, gedichtjes en wat dies meer zij hier kwijt te kunnen. En iedereen die wil reageren; graag! Hoe meer reacties, hoe leuker!
Welkom bij mijn Blog!
Anita